Það er orðið alveg dagsljóst að nú ætla fákeppnis- og einokurnaraðilar hér á landi að halda í sitt þrátt fyrir það að almenningi blæðir en “Skítt með það” – enda – skilboð stjórnvalda og félaga í stjórnarandstöðunni ( þ.e. fjór-flokkurinn) sem eiga að varða veginn fyrir réttlæti og sanngirni alveg skýr:  

Skjaldborg skal byggð utan um um óreiðumennina – heimilin mæta afgangi.

Því miður, en svona er þetta.

Ein birtingarmynd þessa er augljóst verðsamráð olíufélaganna; en fram kemur nú á vef mbl.is að:

Lítri af bensíni kostar nú í 199,20 krónum í sjálfsafgreiðslu hjá þremur olíufélögum, N1, Olís og Skeljungi. Verðið var hækkað í dag.

Taktu eftir þessu:

1.  Sama verð hjá þremur olíufurstum.

2.  Á sama degi.

Ég fór sem neytandi að fylgjast með hegðun olíu-félaganna fyrir rúmlega ári síðan og  var hikandi að nota orðið verðsamráð, sem í raun er lagatæknilegt heiti á ólöglegri verðsamvinnu aðila á markaði.

Eftir þessa skoðun er niðurstaðan klár:

Tölfræðilega er ekki séns að þessar margendurteknu, kerfisbundnu, samstilltu breytingar eigi sér stað vegna tilviljunnar einnar.  Hafa ber í huga að undirliggjandi breytur s.s. heimsmarkaðsverð olíu og gengi krónunnar sveiflast stöðugt – en þrátt fyrir það enda olíufurstarnir alltaf á sama verði við dæluna.

Alveg með ólíkindum hvað þessir drengir geta boðið fólki uppá í skjóli þeirrar verndar sem í boði er *.

Í dag er enginn vafi í mínum huga að olíufurstarnir, Hermann hjá N1  (Útnefndur markaðsmaður ársins af ÍMARK 2009)  og þeir hinir, ræða vel saman áður en verði bensínlítrans er breytt – og – neytandinn er að greiða of mikið fyrir vöruna, en þeir standa klárir á sínu.

———-

* Umrædd vernd byggist m.a. á lömuðum “Neytendasamtökum” hér,  klíkuskap, gerspilltu stjórnarfari, smákóngahegðun og svo framvegis.  Ræðum það seinna.

———-

Tengt efni:

Grein Prófessors Þorvalds Gylfasonar:  Hvað kostar verðsamráð ?

Ég þarf að aka töluvert vegna vinnu minnar, bæði innanbæjar og út á land, auk aksturs vegna heimilisins – svona eins og gengur.

Áhugi minn á umferðarmálum hefur aukist nú síðustu misseri og kann ástæða þess að vera aukin gagnrýnin hugsun á þjóðmálin og stöðu okkar hér í samfélagi þjóðanna.

Nú – eða einfaldlega vegna hækkandi aldurs og meira vits (sem er nokkuð augljóst) .

Spurning hvort tveggja er ?

Ég ætla að halda áfram að ræða hér á blogginu mínu um umferðina frá ýmsum hliðum, enda frá nægu að segja.

Um daginn benti ég á dauðagildru í umferðinni, rútu sem ekur hér um bæinn reglulega og hægt er að keyra undir eins of ekkert sé.   Við nánari skoðun er ekki hægt að banna rútunni akstur því hún er með leyfi frá nítjánhundruð og súrkál til að aka um göturnar.  Væri reyndar bönnuð í dag ef reynt væri að skrá hana á götuna.

Sjálfur hef ég ekið tjónlaust frá því að ég fékk bílprófið á Akureyri 1977 -  utan smá nudds í  Ármúla nokkrum árum síðar þar sem ég deildi ábyrgðinni til helminga við hinn ökumanninn.  Hef því ekið nokkuð lengi og á eftir að aka um nokkurt skeið vonandi .

Meirapróf tók ég 1978 svona til halds og trausts og er aldrey að vita hvenær það kemur að góðum notum.  Mér er treyst til aksturs vörubifreiðar og vörubifreiðar með eftirvagni til 2019, en þá verð ég að endurnýja réttindin.  Þar fyrir utan get ég ekið leigubifreið svo það er úr ýmsu að velja.

Stjórnleysi ökumanna í umferðinni hefur ýmsa birtingarmyndir  og ég met það þannig að það sé ekki eingöngu fyrir sérfræðinga eins og Sigurð Helgason hjá Umferðarráði að fjalla um það á tyllidögum; við borgararnir eigum að tjá okkur um þetta mikilvæga málefni.

Og það er einmitt það sem ég er að gera hér.  En hvernig birtist umrætt stjórneysi ?

• Akstur gegn rauðu ljósi;
• Biðskylda ekki virt;
• Stöðvunarskylda (STOP) ekki virt;
• Ekið yfir leyfilegum hámarkshraða ;
• Aksturshraði tekur ekki mið af aðstæðum;
• Framúrakstur á vegkafla þar sem slíkt er bannað;
• Ekið er undir áhrifum áfengis eða annara vímuefna;
• Bifreið er lagt ólöglega.

Og fleira.

Af nægu er að taka…

———-

Tengt efni:

Mynd af  vörubifreið með eftirvagni fengin af vef  meiraprof.is

Ég hef séð svona fjalla-rútur á ferð af og til hér í bænum.  Rútan á myndinni er rekin af Hópferðabílum Reynis Jóhannssonar ehf. – skilst mér af símtali við Vestfjarðarleið í dag.

Skil ég ekki hvernig í ósköpunum ökutæki með þetta vaxtarlag má vera í umferðinni í ljósi þess að hægt er að keyra fólksbíl langt inn-undir afturhluta farartækisins skafa af efri hluta fólksbílsins og klippa hausinn af sjálfum sér í leiðinni.

Hafa ber í huga að  aftanákeyrslur eru algengar af ýmsum orsökum – svo sem ef bremsurör/bremsuslanga gefur sig eða ef ökumaður gleymir sér eitt augnablik.

Í 18% banaslysa hér frá 2005 – 2008 lenti fólksbifreið í árekstri við vöru‐ eða hópbifreið ( sjá skýrslu sem vísað er í hér að neðan). Þetta staðfestir alvarleika árekstra þegar laufléttur fólksbíll lendir á stóru ökutæki upp á tugi tonna. Sjálfur er ég með meirapróf og veit að munurinn er töluverður á fólksbíl annars vegar og trukk hins vegar.

Eftir að hafa verið í sambandi við sérfræðinga Umferðarráðs fékk ég staðfest að þetta ökutæki er löglegt í umferðinni ljósi þess hve gamalt það er. Við skráningu þess á götuna hér voru ekki gerðar kröfur um undirakstursvörn.

Sá sem ekur fólksbíl sínum undir þetta ferlíki þarf ekki að “kemba hærurnar”.

Myndina tók ég af dauðagildrunni aftanverðri – á ferð í 105 Reykjavík um hábjartan dag.

Í skýrslunni “Umferðarslys vöru- og hópbifreiða” frá Rannsóknarnefnd umferðarslysa  ( tengill hér á pdf. skjal skýrslunnar ) má sjá ýmsar myndir sem sýna m.a. afleiðingar aftanákeyrslu.

Hér er ein slík.

Hvað finnst þér ?

Fór um daginn í hverfaverslun Sveinsbakarís í Engihjallanum í Kópavogi.

Sá plakat uppi á vegg sem nefndi Bygghleyf sem er verðlaunabrauð í samkeppni kornmalarans Kornax – svo ég skelti mér á eitt stykki. 600 gramma hleyfur fyrir um 450 krónur sem ég tel bara ágætis kaup, miðað við loftbrauðið (430 grömm) sem ég fékk í ónefndu bakaríi, á sama verði…

Þetta var hið fínasta súrdeigsbrauð og fjórum dögum seinna þegar ég fékk mér síðustu sneiðarnar með mér í nesti var það enn í góðu lagi.

Framleiðslan byggir á verðlaunauppskrift sem valin var út í árlegri brauðkeppni Kornax – Brauð ársins 2009. En þar segir m.a.:

Þemað í ár var að baka úr íslensku hráefni og skilyrði að nota lágmark 25% íslenskt bygg frá Þorvaldseyri.

Brauðið fæst í fleiri bakaríum m.a. í bakaríi Jóa Fel og finst mér hleyfurinn hjá honum betri; en uppskriftin gefur frekar þungt brauð svo ég fæ mér þetta svona inn á milli.  En mæli hiklaust með bygghleyfnum.

Hér má sjá uppskriftina hjá þeim í MaðurLifandi

Icesave-karl á ofurlaunum

Ég les bloggfærslur Jónasar – fyrrverandi ritstjóra DV flesta daga.

Megin akkilesarhæll Jónasar sem bloggara er sá að hann lætur sem hann höndli sannleikann. Allan sannleikann; og það refjalaust.

Styrkur Jónasar er sá að hann er vel ritfær, þekkir vel til og umfram allt þorir að segja meiningu sína umbúðalaust; enda maðurinn engum háður. Jú, kanski Lífeyrissjóðinum sínum, en þeir dólgar reka manninn ekki úr þessu.

Færslur hans eru stuttar. Maður af þessum kaliber þarf ekki að útskýra hlutina.  Orð hans eru lög.

Framsetningin er ávallt eins; orðafjöldi og uppbygging texta er eins frá degi til dags og stöðluðin jaðrar við þráhyggju; og mér hefur dottið í hug hvort hann sé enn með fyrstu tölvuna sína og að plássið sé takmarkað.

En Jónas er samkvæmur rit-stefnu sinni sem hann hefur birt á síðu sinni.

Hér er nýleg færsla frá því fyrr í dag; en Jónas er með Icesave síbyljuna á heilanum eins og fréttastjórar skyldu-áskriftar-miðilsins RÚV.

Baldvin Valtýsson stjórnaði útibúi Landsbankans í London og sá um markaðsmál fyrir IceSave. Er meðsekur í einna alvarlegustu fjárglæfrum Íslandssögunnar. Samt er enn völlur á Baldvin, enda enn á ofurlaunum. Nú er það skilanefnd Landsbankans, sem borgar brúsann. Eins og margir sjúklingar græðgistímans hefur skilanefndin tröllatrú á fjárglæframönnum. Slíkir sjúklingar halda, að menn fortíðarinnar séu allra hæfastir til að hreinsa upp eftir sjálfa sig. Og hæfastir til að stjórna Seðlabankanum og Bankasýslunni. Gamla svínaríið er enn á fullu í fjármálaheiminum og getur riðið ríkisstjórninni að fullu.

Ég hef ekki lesið neina blogg-færslu þar sem bloggarinn Jónas er gagnrýndur svo að ég tel að ég sé að standa mig ansi vel.  Þó byrjandi sé.

En staðreyndin er einfaldlega:  Jónas er flottur !

———-

Tengt efni:

Pistill Jónasar:  Icesave karl á ofurlaunum.

Tryggingarfélagið  Sjóvá er nú að fara í söluferli.   Og ekkert smáræðis ferli -meira að segja “opið” söluferli…

En fyrir hverja er það “opið” ?

Það vekur athygli mína -  en ég hef verið þar viðskiptavinur um nokkurt skeið – að ég á ekki kost á að kaupa hlut í því. Það er því ekki “opið” fyrir mig og mína.

Þetta er ábyggilega góður fjárfestingakostur, séu hæfir stjórendur við stýrið;  m.a. heiðarlegir einstaklingar.

Því miður hefur löggjafinn gengið þannig um hnútana að eingöngu s.k. fagfjárfestar hafa möglueika á að bjóða í Sjóvá og er það útskýrt kyrfilega svo það sé enginn misskilningur um það.   En kíkjum í lagasafnið og skoðum hvað “fagfjárfestir” er ?

9. Fagfjárfestar: Með fagfjárfestum er átt við viðskiptavini sem búa yfir reynslu, þekkingu og sérfræðikunnáttu til að taka sjálfir ákvarðanir um fjárfestingar og meta áhættuna sem þeim fylgir. Eftirfarandi aðilar teljast fagfjárfestar:
a. Lögaðilar, hér á landi eða erlendis, sem hafa starfsleyfi eða sinna lögbundinni starfsemi á fjármálamörkuðum, þ.m.t. fjármálafyrirtæki og fyrirtæki tengd fjármálasviði, vátryggingafélög, sjóðir um sameiginlega fjárfestingu og rekstrarfélög þeirra, lífeyrissjóðir og rekstrarfélög þeirra eftir því sem við á, seljendur hrávöru og hrávöruafleiðna, staðbundnir aðilar og aðrir stofnanafjárfestar.
b. Stór fyrirtæki sem uppfylla a.m.k. tvö af eftirfarandi skilyrðum:
i. heildartala efnahagsreiknings er 1.847 millj. kr. eða hærri,
ii. hrein ársvelta er 3.695 millj. kr. eða meiri,
iii. eigið fé er 185 millj. kr. eða meira.
Fjárhæðir samkvæmt þessum lið eru grunnfjárhæðir sem eru bundnar gengi evru (EUR) 3. janúar 2007 (92,37).
c. Ríkisstjórnir og sveitarstjórnir, seðlabankar og alþjóðastofnanir, svo sem Alþjóðagjaldeyrissjóðurinn, Seðlabanki Evrópu, Fjárfestingarbanki Evrópu og aðrar sambærilegar alþjóðastofnanir.
d. Aðrir stofnanafjárfestar sem hafa það að aðalstarfi að fjárfesta í fjármálagerningum, þ.m.t. aðilar sem fást við verðbréfun eigna eða önnur fjármögnunarviðskipti.
e. Aðilar sem samþykktir hafa verið sem fagfjárfestar á grundvelli 24. gr.

Þetta er vægast sagt undarleg samsuða forkrafna – og ætla ég ekki að hafa  fleiri orð um það, en læt hér fylgja með málsgrein úr tilkynningu sem er á vef  Sjóvá:

Söluferlið verður opið öllum áhugasömum fjárfestum sem teljast fagfjárfestar samkvæmt lögum nr. 108/2007 um verðbréfaviðskipti og geta sýnt fram á eiginfjárstöðu umfram 500 milljónir króna.

Ekki teljast 500 milljónir miklir peningar í dag, en þó samt nóg til að halda almúganum frá því að eignast hlut í tryggingarfyrirtækinu;  fyrirtæki sem er á fákeppnismarkaði.

Niðurstaðan verður væntanlega sú að “elítan” kemst með klærnar í þetta og getur sest að kjötkötlunum.  Ágætis viðskipti sem byggjast á áskrift múlbundinna neytenda að skylduþjónustu og samkeppnin er í raun engin – endurtek: engin – svo að hægt er að verðleggja hærra…

Allt hljómar þetta nú kunnuglega hér, en ég er mjög spenntur að fylgjast með útboðinu.

Ég mun örugglega kveðja þetta fyrirtæki fljótlega sem viðskiptavinur og sem einn af mjólkurkúm þeirra.  Kveð á á nákvæmlega sama hátt og ég kvaddi óreiðu-sjóðinn Lífeyrissjóð verslunamanna nú 31.12.2009

Við neytendur þurfum að kjósa með fótunum í meira mæli, en það kemur ábyggilega.

Góðir hlutir ske hægt

———-

Tengt efni:

Lög 108/2007 um verðbréfaviðskipti

Á vef Sjóvá:  Sjóvá-Almennar tryggingar hf. í opið söluferli

Það er í fyrsta sinn núna í morgunn sem ég greiði yfir 10.000 krónur fyrir áfyllingu á bensíntankinn og ek ég um á ósköp venjulegum fólksbíl.

Almenningur – launafólk – fólk á töxum verkalýðsfélaganna (sjá taxta VR, pdf. skjal hér ) þarf að hafa hátt í tuttuguþúsund krónur í laun til að greiða fyrir þetta smátterí.  M.ö.o. vinna í nokkra daga í mánuði   fyrir bensínkostnaði að aka um bæinn á mánaðargrundvelli.

Byrjunarlaun starfsmanns (fullorðins) í verslun gefur um 135.000 krónur útborgað eftir staðgreiðslu.  Sjá m.a. vef RSK, hér. Starfsmaðurinn á meðalstórum fólksbíl með 65 lítra tank greiðir 13.000 krónur fyrir áfyllingu.

Sum sé, um 10% af útborguðum launum verslunarmannsins fer í bensínkaupin við hverja áfyllingu. Og hvað fylla menn bílinn oft í mánuði ?

Nú ríður á að olíufélögin hefji virka samkeppni – eða er það ekki annars eðlileg/sanngjörn krafa neytenda ?

Mínar skoðanir undafarin misseri benda sterklega til verðsamráðs hér og er það dapulegur veruleiki sem blasir við þeim sem verst standa.

Það eru margar hætturnar framundan og ljóst er að Bretar, Hollendingar og reyndar Evrópusambandið sem heild, hafa ekki komið fram af heilindum við smáríkið Ísland.  En eins og einn bloggarinn, Tinna orðaði það svo vel á bloggsíðu BMQ:  “En það er siðaðra þjóða háttur að leysa deilumál fyrir dómi en ekki með þvingunaraðgerðum, hótunum og undirritun nauðarsamninga“.

Ég hef lesið nokkrar færslur undanfarna daga og það sem einkennir þær allar eru hugleiðingar greinarhöfunda um “dómsstóla” og hugsanlega aðkomu þeirra.

Það er ágætis regla sem við öll þekkjum, einmitt það að þú byggir ekki hús á sandi, heldur reisir það á grunni sem er byggður niður á klöpp.

Icesave samninganefndin er nú búin að skila af sér samningi sem er í raun byggður á sandi. Hann fór ekki undir þar til bæran dómstól og það verður endalaust hægt að hræra í málinu. Mér sýnist að margir bæði lærðir og leiknir hafi áhyggjur af því. Jón Dan spyr: “En standast þessi lög? Eða myndu dómstólar einfaldlega telja þau málamyndagerning?“

Skattman segir á áðurnefndri bloggsíðu BMQ:  “Alþjóðadómstóllinn í Haag var stofnaður einmitt til að lönd gætu farið með mál eins og IceSave fyrir hann. Í lýðræðisþjóðfélögum er talað um þrískiptingu valdsins þ.e. löggjafarvald, framkvæmdavald og dómsvald. Það er andlýðræðislegt að hafna því að leggja ágreiningsmál fyrir þar til bæra dómstóla. Það er óásættanlegt að lýðræðisþjóðir eins og Bretar og Hollendingar neyti að útkljá þetta mál fyrir dómstólum og vilji í staðinn beyta hnefaafli og þvingunum í ætt við handrukkun. Ef að lítið land eins og Ísland á almennt ekki kost á því að fara dómstólaleiðina, þá bíð ég ekki mikið í framtíð okkar“.

Miðað við umfang og alvöru málsins er í raun ótrúlegt að almennir borgarar þurfi að vera að velta þessu fyrir sér. Samningurinn mun aldrey halda, jafnvel þó að hann muni verða samþykktur með meirihluta alþingis.

Ég bendi hér enn og aftur á þá einföldu staðreynd að þessi samningsferill þarf að fara undir þar til bæran dómsstól.

Af ódýru viðmóti…

Við feðgarnir fórum í Bónus á um daginn sem er nú ekki í frásögu færandi nema það að enn og aftur þurfti ég að horfa upp á það furðufyrirbæri að vera afgreiddur í sömu andrá og tveir aðrir. Starfsmaður á kassa hefur samskipti við mig og a.m.k. einn annan, ef ekki tvo viðskiptavini samtímis.

Við komum inn í Bónus við Smiðjuveg sem er hér í næsta nágrenni. Fámennt var í versluninni og við dunduðum okkur við að ná í nokkra hluti í kerruna. Færðist nú leikurinn sem endranær að kassanum og komumst við strax að.  Sonur minn byrjaði strax að raða í poka sinn samkvæmt mínum fyrirmælum, og ég í minn;  enda ekki stætt á því að vera að slóra við kassann og tefja fyrir afköstum Bónuss peningakassans sem malaði af ánægju.

Áður en ég var búinn að setja smátteríið í pokann sagði afgriðsludaman hátt og snjallt upphæðina. Ég reiddi eldsnöggt fram kreditkortið mitt.  Með skipandi augnaráði rétti hún mér til undirritunar bréfsnepil til undirritunar.

Það koma smá hik á mig. Ég sá í hliðarspeglinum að það voru tveir ungir menn sem voru búnir að stilla sér upp fyrir aftan okkur feðga í röðinni.

Hugurinn reikaði aftur í tímann.  Ég hef oft séð það hjá Jóhannesi matvörufursta að matvaran hefur hækkað við það eitt að fara úr hillunni og yfir á kassann…  en aldrey lækkað.   Tölfræðilega mjög áhugaverð niðurstaða, reyndar.

En nóg með það -  heilar 2 sek. liðu.

Ég bað hana um að rétta mér kassastrimilinn sem hún varðveitti af mikilli  natni í hinni hendinni. Hún hrökk við, en lét mig fá miðann.

Um leið og hún sá að ég renndi augunum niður seðilinn – tók heilar – 3 sek. – þá þreif hún matvöruna sem pilturinn sem var á eftir okkur var með og byrjaði að slá hana inn.  Ég skrifaði síðan undir og hún greip með þjálfuðu handbragði snepilinn og setti hann til hliðar um leið og hún horfði á piltinn fyrir aftan.

Nú skulum við reikna.  2 sek. + 3 sek. =5 sek.

Heilar 5 sek. líða og athygli og orka kassastarfsmanns, sem þjálfaður er í “biðraðafræði” Bónuss,  leitar á næsta viðskiptavin til þess að missa engan tíma úr og hámarka nýtingu sjálfs síns og tölvuvædds beintengds búnaðarins sem bíbar með ógurlegum hávaða.

En hvað er í raun að ske ?  Er ekki eitthvað einkennilegt við þetta ? Að afgreiða 2 og jafnvel 3 viðskiptavini í einu.

Er þetta ekki dónaskapur ? Það finnst mér.

Er Jóhannes í Bónus dónalegur við viðskiptavini sína ?  Það finst mér.

Sjálfur hef ég rekið þjónustufyrirtæki í 25 ár og treysti mér til að fullyrða með öryggi að þetta er ekki bara dónaskapur hjá Jóhannesi eiganda Bónus ; þetta er algert tillits- og virðingarleysi við viðskiptavininn.

Hvað finst þér ?  Spáðu í þetta.

Við fórum sem oft áður í gönguferð um Fossvogsdalinn í gærkveldi.  Kópavogsmegin. Rákumst á eitt par á labbinu og buðum góða kvöldið.  Sáum ekki fleiri á ferð, jú dömu með hund í bandi uppi við Snælandsskóla.  Ég hef búið í um 20 ár á þessu svæði og á margar minningar tengdar dalnum og aðliggjandi svæði.

Dalurinn skartar sínu fegursta og áberandi hve vel er hugsað um gróðurinn, beðin og trjágróðurinn rosa fallegur og fjölbreyttur. Þarna má sjá ýmsar tegundir berja á trjám m.a., sum æt önnur ekki.

Fáðu þér göngutúr þarna, munt ekki sjá eftir því.

Alveg yndislegt er að ganga í góðum félagsskap í Laugardalnum og ekki síst að enda gönguna í Grasagarðinum.

Vel skipulagður – fjölbreyttur gróður og fræðandi fyrir leikmenn.

Mæli með því og kíkja svo við í Café Flóra í garðskála Grasagarðsins og fá sér ilmandi kaffi eða te og kökusneið með.   “Dash” af rjóma með og gleyma kaloríunum, eitt augnablik.

Gróðurhúsafíling fylgir síðan með ókeypis !

Hef komið þar við á hverju sumri í 20 ár eftir ár.  Góðar minningar þaðan með börnin þegar þau voru lítil og fullt af vídeómyndum til.

Það er alveg frábært að eiga svona vin frá hversdagleikanum. Kostar líka ekki mikið – eins og flest það sem raunverulega gefur lífinu gildi.

Og alltaf vekja þvottalaugarnar jafn mikla undrun.

Myndin hér er fengin frá Ljósmyndasafni Reykjavíkur. Takk fyrir kærlega fagmenn.

Við íslendingar höfum farið langa leið á stuttum tíma.  Farið geyst og tökum of margt – of sjálfsagt.  Kíktu við og sjáðu með eigin augum…

Sumardagsskrá Grasagarðsins má sjá hér.  Góða skemmtun

Svona fyrir kurteisissakir meðan að Mc. Donalds veitingakeðjan var hér birti ég ekki þetta vídeó sem einn fjölskyldumeðlimurinn var búinn að velta mikið fyrir sér

En hér kom fínheitin…

Ef þú nennir, er hér meira til að smjatta á…

———-

Tengt efni:

Bloggsíða viðmælandans – Julia Griggs Havey hér.  En frúnni var sagt upp sem flugfreyju eftir að hún þótti of “væn”.

“Nagladekk valda svifryki og slíta akbrautum hundraðfalt meira” segir á vef Reykjavíkurborgar.  Þessu gæti ég trúað og var einmitt að velta fyrir mér þeim sparnaði í útgjöldum þjóðfélagsins ef nagladekk væru lögð af.  Á sviði vegamála og heilbrigðismála.

Síðan er það auglýsingin – veggspjaldið, mynd af efri hluta þess hér að ofan.  Hvað finst þér um naglana ?  Minnir mig á atriði úr hryllingsmynd, en tilgangurinn helgar jú meðalið, eða hvað ?

E.S.  Það er engin furða að ekki skuli sjást til skokkara núna í tjöru-úðanum við Miklubratina, en það þótti hér í “den” töff og viðeigandi að sýna sig hlaupa samsíða bílastraumnum.

———-

Tengt efni:

Loftgæðamælingar Reykjavíkurborgar á netinu

Umfjöllun á vef FÍB

“Veggspjald gegn nagladekkjum”

Frétt á mbl.is:  Íbúar mótmæltu svifryksmengun

Skýrsla vinnuhóps Samgönguráðuneytisins:  Mótvægisaðgerðir gegn svifryki

Ég hef örlítið bloggað um neytendamál, en hugleitt mun meir.

Það er auðvelt að sækja í smiðju reynslunnar því ég eins og aðrir erum neytendur.

Nauðsynjavörur s.s. matvörur og bensín sækja fast að þegar maður fer að hugleiða stöðu neytendamála.  Síma- og netþjónusta, bifreiðaskoðunarþjónusta, rafmagnskaup, þjónusta banka og kreditkortafyrirtækja, flugfélög – meira og minna allt á sama verðinu milli fyrirtækja.  Sé verðið mismunandi er það vegna mismunandi gæðaflokka.

Hefurðu borið saman verð árlegrar bifreiðaskoðunarþjónustu hjá þeim tveimur fyrirtækjum sem skoða bíla hér ?  Frumherja hf. og Aðalskoðunar hf.  Munar nokkrum krónum.  Af hverju skyldi bara muna smá ?  Hver á annars Frumherja hf ?  Veistu það ? Spáðu aðeins.

“Samkeppni” símafyrirtækjanna hér, sem reyndar eru að mestu í “eigu” óreiðumanna í dag – er sjónarspil, því miður.  Ég sé engann mun á verði þegar upp er staðið.

Óreiðu – hvað ?

Hver “á” annars Símann ?  Kann að vera að “kaupendur” hafi aldrey greitt fyrir hann úr eigin vasa ? Það skyldi þó ekki vera ?

Hver er eða hefur staða Vodafón eða móðurfélags þess verið:  (a) Frábær – Öflugasta IT félagið eins og eigendur fullyrða eða (b) Hörmuleg  - Teymi er fyrirtæki sem fyrir löngu hefðu átt að vera gjaldþrota? Hvor hefur rétt fyrir sér ?

Hvers geta neytendur annars vænst í þessu umhverfi þar sem “stórmennin” vaða um allt á skítugum skónum ? Bestu mögulegu þjónustu og gæði fyrir það mánaðargjald sem þeir greiða ?  Tæplega.

Hvaða valkosti hefur neytandinn, hafi einokun eða fákeppni myndast eins og hér hefur skeð í reynd ?

Ég  gerði smá könnun hér á ástandi útsöluverðs-samvinnu Olíufélaganna fyrir nokkrum mánuðum og komst að þeirri niðurstöðu að hér væri öflugt verðsamvinna og verðsamráð hjá þeim fjórum, OLÍS, N1, Skeljungi og Atlantsolíu sem birtist m.a.  í því að meðalverð þeirra væri meira og minna hið sama.  Munaði einhverjum aurum á lítra.  Ég sendi fyrirspurn á Samkeppniseftirlitið, fékk einhver svör en þau nýttust mér ekki.

Nú væri gaman að stilla upp smá samanburði eftir allar gengishreyfingarnar og breytingar á heimsmarkaðsverði olíu.  Ég er 99,99 % viss um að niðurstaðan verði sú sama.

Sem neytandi á matvörumarkaði er ég á fákeppnismarkaði.  Bónus er lægst, en þjónustan þar, vörugæði, úrval og viðmót – botninn.  Sorry. Fer þangað í bland, en flýti mér alltaf í gegn.

Staðreyndin er sú, því miður að það er valtað yfir neytendur hér.

Ein af megin orsökunum er:  Hér skorti samstöðu neytenda.  Hér eru ekki virk Neytendasamtök sem virkilega taka á fákeppnisvandanum hér og þeim bolabrögðum sem neytendur eru beittir.

Reyndar finn ég ein í símaskránni, en aldrey hefur mér dottið í hug að ganga í þau “samtök” af þeirri einföldu ástæðu að þessi samtök eru ekki að skila neinu markvissu.  Ég ræddi símleiðis við formanninn fyrir nokkrum mánuðum vegna verðsamráðs olíu-furstanna, en það kom ekkert út úr því.  Jóhannes Gunnarsson hefur verið þar formaður í áratugi (frá 1984 – 2009 – utan tveggja ára) .  Ágætis maður ábyggilega, en segir þessi tímalengd þér eitthvað ? Er hann hæfasti maður landsins til að vera þar í forsvari, áratugum saman ?  Tölfræðin er reyndar á móti honum…

“Aðgerðir” er óþekkt hugtak hjá þessum félagsskap og því skila þau ákaflega litlu.  Þau , eins og s.k. “Félag Íslenskra Bifreiðaeigenda” -FÍB birta niðurstöður, punktur.  Væla stundum. Kíktu á bensínverðin á heimasíðu þeirra. Tímasóun.

Hver eltist við 1-2 króna verðmun á bensínlítra með því að keyra mili hverfa á stór-Reykjavíkursvæðinu.  Ekki ég.

Spáðu í það –  ertu í góðum málum hér sem neytandi ?  Hefurðu val og ertu sáttur við þína “birgja” ?

Fórum í Krónuna sem oft áður og náðu okkur í smátterí.

Athafnamaðurinn Jón Helgi Guðmundsson er eigandi Krónunnar og í nýlegu helgarblaði DV var umfjöllun um hann.  Í tilefni þessa mærði DV.is hann með  pistli Veldi Jóns Helga í Krónunni gríðarlegt; en þar stóð m.a. :

Jón Helgi Guðmundsson er sennilega sá íslenski auðmaður sem hvað minnst hefur verið í umræðunni hér á landi… Jóni sem er einn burðugasti fjárfestir landsins. Veldi hans er gríðarmikið og nær til nokkurra landa. Jóni er lýst sem huldumanninum í íslensku viðskiptalífi… auk þess sem Krónan hefur sótt gríðarlega í sig veðrið og hlutdeild hans á matvælamarkaðnum hefur farið vaxandi…

En áfram með frásögnina.

Eftir að hafa tínt í körfuna var stefnan tekin að gjaldkera til að gera upp.

Eftir að hafa hugleitt undanfarið alveg stórfurðulega framkomu gjaldkera á kössum Bónus-drengja og Krónu-Jóns voru skynfæri mín sérlega á verði varðandi framkomu handrukkarans á kassanum.

Kassadaman bíbaði allar vörurnar inn. Ég rétti henni debetkortið og eftir að hafa ýtt á  hnapp á kassanum prentaðist úr eyðublað með heildarupphæðinni.  Hún rétti mér það  til undirritunar og hélt dauðhaldi með hinni hendinni í reikninginn sem var með sundurliðun á heildarupphæðinni.

Ég bað hana kurteislega um að fá reikninginn – sundurliðunina til skoðunar áður en ég kvittaði undir. Sjálfsagt. Um leið og hún sá að ég leit á seðilinn fór hún öll á ið og greip matvöru hjá kúnnanum fyrir aftan mig í röðinni og mundaði bíb-tólið. Ætlaði sumsé að byrja að afgreiða annan kúnna áður en hún kláraði mig af.

Ég spurði hana, hvort hún gæti beðið í augnablik svo ég gæti klárað áður en hún afgreiddi næsta kúnna.  Jú það var í lagi, enda aðeins um 10 sekúntur af tíma gjaldkerans að ræða…

Annars er þessi samantekt sama tuggan og fyrir nokkru þegar ég sagði frá reynslu minni hjá Bónusdrengjum.

Þetta verklag og vanvirðing gagnvart viðskiptavinunum er  eins og af sama meiði hjá Jóni Helga í Krónunni og hjá Jóhannesi í Bónus.

Þetta eru sömu dónarnir.

Hvorugir þeirra kunna mannasiði.

Mikið er rætt um verzlunarveldi Haga hf.

Eigendur félagsins koma þar að auki að nokkrum öflugum fjölmiðlum s.s. Fréttablaðinu, Stöð 2, DV og slúðurblaðinu Séð og heyrt sem geta reglulega fjallað um eigin afrek félagsins og eigenda þeirra.

Sjálfur stjórnaformaðurinn og kjötkaupmaðurinn Jóhannes er reglulega í kranaviðtölum í þessum fjölmiðlum sonar síns eða sjálfur með innsendar greinar þar sem hann segir sögu sína. Sonurinn er jafnframt með tilteknu millibili á síðum Fréttablaðsins og er ásamt föður sínum reglubundinn myndagestur í DV.

Í DV þann 30. Nóvember birtust tvær myndir af kaupmanninum Jóhannesi.  Ekki má alþjóð gleyma ásjónu þessa stórmennis og ekki síst nú á örlagastundu er gott að hafa eigin fjölmiðla til að hygla að sér og sínum.  DV birtir sama dag forsíðu-frétt af nýjum keppinauti Jóhannesar, en KOSTUR Jón Geralds er nú orðin alvarleg ógn við Bónusveldið – og gott er að geta vegið að trúverðugleika hans í eigin blaði.

——————–

Umræður um hugsanlegar afskriftir – og þar með silkihanskameðhöndlun – á tug-milljarða-óreiðu-skuld Haga hf. hafa verið mikið í fjölmiðlum undanfarið og sýnist sitt hverjum.

Stjórnarformaðurinn ber af sér mismunun skuldara, enda væri það mjög ósanngjarnt og það veit verndari lítilmagnans – og óréttlæti gagnvart þegnum þessa lands að fella niður skuldir útvalinna viðskiptajöfra – meðan að bláfátækir launaþrælar á VR taxta eru bornir út á götu í náttfötunum einum vegna vanskila nokkurra greiðsluseðla. Eða er það ekki, annars ?

——————–

Tiltekin mismunun og yfirgangur “hins stóra” hér á landi er orðin að “venju” og þykir sjálfsögð, þó að gjörningurinn standist ekki raunveruleikapróf.  Til að mynda eftirfarandi spurningu: Er viðkomandi gjörningur sanngjarn og raunhæfur ?

Börn eru handtekin hér á landi fyrir það að stela úr verslunum.

“Allur þjófnaður er tilkynntur til lögreglu” stendur á skiltum við inngang verzlana.

Það er nú orðin viðtekin venja að kæra þjófnað til lögreglu. Farið er með þau á lögreglustöð og þau yfirheyrð. Málið skráð og sent áfram. Tekurðu eftir hörkunni. Börnin fá ekki neina silkihanskameðhöndlun.

Stjórnendur í verslun Hagkaups sem er í eigu umræddra Haga hf. gengu svo langt fyrir um ári síðan að leggja fram ákæru með beiðni um refsingu á óvita sem tók matvöru að verðmæti 80 króna í búð þeirra og stakk í vasann.

Eftir að óvitinn var gripinn var farið með hann inn í gluggalaust herbergi í glæsilegri verslunarmiðstöðinni þar sem þjarmað var að því af s.k. öryggisvörðum sem í umboði meistara sinna á höfuðstöðvum Haga hf. – sinntu störfum sínum til samræmis við settan verksamning.

Tveir fílefldir lögreglumenn komu síðan og sóttu barnið og fluttu á lögreglustöðina.

Þú tekur eftir að ég nota ekki orðið stela eða þjófnaður.  Í þessu tilfelli var um óvitaverk að ræða. Það var ekki ásetningur að gera þetta hjá barninu, ekki hagnaðarvon augljóslega (80 krónur). Barnið gerði þetta af óvitahætti, án umhugsunar, án þess að gera sér meðvitað grein fyrir atburðinum og afleiðingum.

Hagadrengir, með feðgana Jón og Jóhannes í fararbroddi ekki aðeins lögðu fram kæru – heldur og sérstaka beiðni um refsingu óvitans.

Hver er tilgangur þessara manna að biðja dómsmályfirvöld hér um sérstaka refsingu fyrir óvita þessa lands ? Þetta er í senn sérkennilegt og ósanngjarnt.

Níðingsháttur í raun.

Þegar aðstandandi ræddi ítrekað við yfirstjórnendur á skrifstofu Haga hf. voru þeir sérlega borubrattir og sannfærðir um ágæti þessa gjörnings. Þetta gerðu þeir á sama tíma og sonur stjórnaformannsins gekk hér um göturnar á skilorði vegna hæstaréttardóms. Hvers vegna að leggjast á viðskiptavini með þessum hætti og þá á börn í þessu tilfelli – er með öllu óskiljanlegt.

Skildi nú vera að það sé einhver biturleiki í þessum gjörningi Hagamanna ?

Tek fram að ósk feðganna Jóns og Jóhannesar var ekki sinnt og málið fellt niður af fulltrúum dómsmála.

Á tímabili voru DV menn með Björgólfana á heilanum og mátti varla flétta blaðinu nema sjá margar frásagnir af feðgunum.

Nú er viðsnúningur og spjótin berast að Jóni Gerald; hann er nú þar í fréttum í hverju blaði.  Hef ég það svona á tilfinningunni að ástæða þessa sé innreið kappans á matvörumarkaðinn. Baugsmyndböndin settu hann ekki á síður dagblaða Baugsmanna.  Þeir reyndu að hunsa framtak drengsins. Litu fram hjá framtaki hans; það var ekkert nýtt í fréttum sem hann sagði, eða eitthvað sem ógnaði veldinu.

Núna er Jón Gerald á akrinum með atgeirinn og ógnar feitri mjólkurkú Baugsmanna sem hefur verið í friði svo árum skiptir.  Ónefnd samkeppni hefur verið sjónarspil; oft krónu munur á einningu…

Sem neytandi er ég mjög ánægður með þetta djarfa framlag Jóns en hef vissar efasemdir um innsýn, styrk  og úthald riddarans.  Svona rekstur er langhlaup og að mínu mati er akkilesarhæll Jóns Geralds sá að hann fer í þetta til að ná sér niður á Baugsmönnum.

Reiði og biturleiki er ekki gott veganesti í svona vinnu.

Fókusinn þarf að vera réttur hjá nýja matvörukaupmanninum.  Hann á að vera á hag neytenda, en ekki að vera með lið útí bæ á heilanum – nóg er að komið.  Fyrir löngu.

Neytendur hafa ekki áhuga á meira rugli.

Ef Jón Gerald klikkar á þessu verður einhver annar matvörukaupmaður sem fyllir í skarðið.

Alveg örugglega.

———-

Myndin er tekin af vef mbl.is

Á kassakvittun sem ég fékk í Krónunni, Jafnaseli 3. des. s.l. stendur “Virk samkeppni”.

Er eða hefur verið virk samkeppni hér á matvörumarkaðinum ?  Spurning sem ég hef velt nokkuð fyrir mér.  Mér hefur sýnst að Bónus og Krónan séu í raun á svipuðu róli. En er það rétt ?  Tek fram að ég á eftir að fara með stækkunarglerið í Kost sem er nýlega kominn á kortið.

Ég er búinn að renna lauslega yfir tvær kannanir sem gerðar voru af skoðunarmönnum frá ASÍ í okt. 2007 og hin nýlegri frá október 2009.

Niðurstöður finnst mér sláandi, en ég sé ekki betur en að hér sé um töluverða verðsamvinnu kaupmannanna að ræða.

Í eldri könnuninni kemur fram að af 30 matvörum sem voru til í báðum búðum (Krónan – Bónus) voru 13 (43%) þeirra með einnar krónu verðmun *  og 3 (10%) með 2-4 króna verðmun. Ef ég gef mér að að 1-4 króna munur á einingaverði eða kílóverði eftir atvikum sé nánast sama verð,  þá þá falla 53% matvaranna í úrtaki mínu undir það.

Í nýju könnuninni kemur fram að af 50 matvörum sem voru til í báðum búðum (Krónan – Bónus) voru 16 (32%) þeirra með 0 -1 krónu verðmun (tvær með sama verði) og 8 (16%) með 2-4 króna verðmun. Hér er því nánast sama verð á 48% matvaranna í úrtaki mínu.

Annað, atriði af mörgu sem vekur athygli í þessari skoðun, er að í seinni könnunni er Bónus alltaf sú verslun sem er 1 krónu lægri. Tilviljun ?  Varla.

Er “Virk samkeppni” hér eins og Jón í Krónunni fullyrðir ?

Hefur Jóhannes í Bónus rétt fyrir sér þegar hann segir:  “Bónus – ekkert bruðl” ?

Hvað finnst þér ?

———-

*  Hér koma matvörurnar sem voru með 1 krónu-mun: Kotasæla 500g; Nýmjólk 1l ; MS sýrður rjómi 10% 200g ; AB mjólk 1l ; Tilda Pure Basmati Rice 5×100 g.suðupokar ; BKI Classic 500 g ; Appelsínur, per kg – Ódýrast ; Vínber græn, per kg – Ódýrast ; Tómatar í lausu, kílóverð – Ódýrast ; Paprika græn, per kg – Ódýrast ; Litlar (baby) gulrætur í poka, kílóverð ; Egils appelsín 2 l ; Toppur gulur 1/2 l

Eitt af því fáa sem hefur vakið athygli mína í fréttum undanfarið var fréttin sem tengdist skipan þingmannanefndar sem á að fjalla um skýrslu rannsóknarnefndarinnar af hálfu Alþingis.

Sanngjörnum og ofureðliegum tillögum þriggja þingmanna Hreyfingarinnar  var hafnað, en þau buðu aðkomu hlutlausra aðila með þekkingu og yfirsýn á málinu.  Auk þess lögðu þeir fram breytingatillögur sem brugðist var illa við af froðufellandi varðhundum fjórflokksins.

Eftirfarandi kristalliserar verklagið í kringum þetta mál:

…nefndin hafði ákveðið að senda frumvarpið ekki til skriflegrar umsagnar aðila utan þingsins.
…umræddir umsagnaraðilar voru valdir fyrir nefndina af formanni hennar Steinnunni Valdísi Óskarsdóttur, Samfylkingu.
…tillögu um umsagnaraðila var hafnað af formanni nefndarinnar á þeim grundvelli að formlega séð væri fulltrúi Hreyfingarinnar áheyrnarfulltrúi í nefndinni
Aðrir nefndarmenn voru þöglir sem gröfin vegna afgreiðslu formanns á málinu
…ósk Hreyfingarinnar um breytingartillögur við frumvarpið var hafnað í atkvæðagreiðslu um málið af Steinunni Valdísi Óskarsdóttur, Róberti Marshall, Ásmundi Einari Daðsyni, Ólöfu Nordal og Vigdísi Hauksdóttur.

Öllu var stungið undir stein.  Fjórflokkurinn stóð saman; nú sem oft áður – þegar raunveruleg hætta steðjar að tilvist hans…

Og ef ég vitna frekar í samantektina á svipan.is um þetta mál:

Það hlýtur að vera öllum ljóst að alþingismenn eru ekki færir um að leggja hlutlaust mat á eigin störf, foringja sinna eða samstarfsmanna til margra ára. Nauðsynlegt er að hlutlausir aðilar komi að vinnslu málsins á öllum stigum þess, hvort heldur sem er sem álitsgjafar við lagasmíð eða fagmenn við afgreiðslu skýrslunnar. Tryggja þarf réttlæti og gegnsæi í öllu ferlinu.

Stundum er sagt:  Sumt er augljósara en annað.

Taktu eftir:  Varðhundarnir höfnuðu m.a. aðkomu Evu Joly eða fulltrúa hennar að þessu.

Fjórflokkurinn með Samfylkinguna í fararbroddi skelfur því nú er sótt að honum og þeim óreiðumönnum sem hann verndar [hefur slegið skjaldborg um] …

Grímulaust.

Smart mynd sem fylgir – er það ekki ? 

———-

Tengt efni:

Frétt DV:  Steinunn Valdís fær 4.000.000 í leynistyrk

Frétt á svipan.is:   Fréttatilkynnig frá þingmönnum Hreyfingarinnar.

Pistill Baldurs McQueen :  Krafa Hreyfingarinnar

Frétt á dv.is:  Þráinn vildi ekki hjálpa

Bréf Ara Kúld til þingmanna:   Niðurstöður og gögn Rannsóknarnefndar um bankahrunið

Athylisvert að lesa fréttir nú seinnipartinn af óvæntum hækkunum Hagkaups á fjölda vara.

Þetta finnast mér ekki sanngjörn vinnubrögð af þeirri annars huggulegu verslun. En þær eru þó innan laganna kvaða, en á þessum tímum vafasamar að mínu mati – reyndar út úr kortinu sé ég alveg hreinskilinn..

En það sem ég hegg þó eftir eru viðbrögð Jóhannesar hjá Neytendasamtökunum og eins verðlageftirliti ASÍ manna, en ASÍ berst að eigin sögn m.a. fyrir “velferð og lífsgæðum landsmanna”.

Það ágæta fólk á að standa vörð um hagsmuni neytenda og rísa upp á afturlappirnar og gelta hátt og snjallt sé að neytendum vegið.

Þetta högg Hagkaupsmanna er fyrir neðan beltisstað viðskiptavina og telst ekki viðeigandi nú á ögurstundu.  Hér blæðir hluta alþýðu þessa lands.

Svör og viðbrögð neytendafrömuðanna eins og þau koma fram í frétt á vefmiðlunum bera vott um mikla linkind og samúð með kaupmönnunum.  Tækifærið rann þeim svo sannnarlega úr greipum, þegar ró þeirra var raskað á þægilegri skrifstofunni.   T.d.:

- Ester Sveinbjarnardóttir, verkefnisstjóri verðlagseftirlits ASÍ, segir alþekkt að verslanir hækki vöruverð síðustu daga og vikur fyrir jól…

- Spurður hvort hækkunin sé ekki hreinlega siðlaus segist Jóhannes ekki vilja taka svo djúpt í árina en bætir við: „Þetta kemur helst versluninni sjálfri í koll því neytandanum líkar þetta ekki.”…

Báðir þessir aðilar verða sér og samtökum sínum til skammar, því miður.

—–

Annars finnst mér mjög fróðlegt og gaman að fylgjast með framkvæmd, úrvinnslu og túlkun neytendakannana hér sem í reynd er gerð í mjög þröngum hópi  t.d. NS og ASÍ.

Er  þar að mínu mati víða pottur brotinn í vinnubrögðum og úrvinnslu og mun ég ábyggilega halda áfram með þessar hugleiðingar mínar

———-

Tengt efni:

mbl.is.   Vöruverði breytt fyrir jólin.

dv.is:  Meðvituð ákvörðun að hækka verðið fyrir jólin.

visir.is:  Setur spurningu við laumuhækkun Hagkaps

Hér gefur að líta síðuritara við daglega iðju sína, kaffimölun.

Kaffibaunablandan í kvörninni á uppruna sinn í S-Ameríku og Afríku.   Brennd og pökkuð í Nýju Kaffibrennslunni á Akureyri og gefur hreint afbragðs kaffi.  Þessa fínu blöndu má verzla í Krónunni.

Ég les með athygli bloggskrif Egils Jóhannssonar Brimborgarforstjóra.  Þar er á ferðinni réttlátur maður með hugsjónir og sannfæringarkraft.

Fyrirtæki Egils, Brimborg er með umboð fyrir Volvo og ég hef átt Volvo frá 2001. Skildi þá við Löduna og fékk mér öflugri og sterkari bifreið Volvo 460 árgerð 1996. En aftur að umræðu Egils.

Hann er í mikilu uppnámi vegna framgöngu ríkisstjórnar Vinstri grænna og Samfylkingar og  segir m.a.:

Og árið er ekki úti. Ríkisstjórn Vinstri grænna og Samfylkingar úthlutar ráðherrum 50 milljónir í skúffufé (umfjöllun Kastljóss um skúffufé) fyrir fjárlagaárið 2010 en dregur á sama tíma úr námsframboði og hækkar skólagjöld fyrir fjarnám í framhaldskólum um 27,5 milljónir.

Merkileg forgangsröðun norrænnar félagshyggjustjórnar.

Ég hef ekki haft mig frammi í þjóðmálaumræðunni í gegnum árin.   Staðið á hliðarlínunni.  Þegið og þagað.  Taldi reyndar að nóg væri að greiða skatta og skyldur og taldi að hæfir og réttsýnir einstaklingar sæju um stjórn þjóðarbúsins.

En skoðun mín reyndist röng. Alröng.

Hér hafa óreiðumenn verið við völd.  Einstaklingar verið við stjórnvölinn innan stjórnsýslunnar og embættimenn í valdamikilum stöðum sem hafa misnotað gróflega aðstöðu sína. Miskunnarlaust sér og sínum til hagsbóta.  Skoðaðu gagnagrunn Jóns Jósefs Bjarnasonar, http://rel-8.com/  ef þú ert í vafa um þessa fullyrðingu mína.

Um og eftir efnahags- og bankahrunið tók það mig nokkurn tíma að átta mig á framgöngu s.k. vinstri manna og flokksins sem kenndi sig við félagshyggju.

Þar taldi ég að væru á ferðinni einstaklingar sem væru með háleitari hugsjónir en þær að ota sínum eigin tota.  Tota græðgi, eigin- og sérhagsmunapots.  Einstaklinga sem væru tilbúnir að berjast til síðasta blóðdropa fyrir lítilmagnann.  Láta hagsmuni fjöldans ganga fyrir.

En – svona gekk það víst ekki fyrir sig.  Heimsmynd mín var of einföld.  Barnaleg nánast.

Samfylking Ingibjargar og Jóhönnu “flokkur jöfnuðar og lýðræðis” hefur reynst mútuþegi fjárglæframanna og þegið styrki frá ömurlegum loftbólufyrirtækjum þeirra.  Steingrímur formaður VG og félagar hans hafa reynst ístöðulitlir einstaklingar sem hafa ekki haft manndóm í sér til þess að standa fast á því sem flokkurinn lofaði kjósendum sínum*.

En eins og ég segi í formála pistilsins, er vel útskýrð og rökstudd umræða Egils:

Enn ein staðfesting á tilvist 4-flokksins alræmda þar sem kjörnir einstaklingar fjórflokksins snúa bökum saman…

…til þess að getað verndað “sig og sína” þegar á reynir.

Staða okkar sem kjósenda er ekki góð.   Því miður.

Breytinga er þörf.

———-

Tengt efni:

Pistill Egils Jóhannssonar: Vinstri grænir meta skúffufé ráðherra mikilvægara en menntun ungmenna

Pistill Péturs Tyrfingssonar:  Félagshyggjustjórnin og kall tímans á róttæku öflin.

Pistill Jónasar:  Sofandi vaktmaður ráðinn

* Stefna Vinsti grænna hér.

Pistill Baldurs McQueen:  Það er sama hvaðan gott kemur.

Pistill Ólafs Arnarsonar: Vinir ársins 2009

Ég er sjálfsagt ekki einn um það að velta fyrir mér hví í ósköpunum jafnaðarstefnu-flokkur Samfylkingarinnar – sem auðvitað hlýtur þá að vera skjöldur og skjaldborg lítilmagnans – er svo æstur í að  koma drápsklyfjum óreiðumanna Landsbankans yfir á almenning hér.

Við nánari skoðun kemur í ljós að þingmenn fylkingarinnar hafa farið skríðandi með betlistafinn til auðrónanna og þegið af þeim milljónir í eigin vasa.

Í frétt á pressan.is kemur m.a. fram að óreiðumenn Samfylkingarinnar þáðu milljónir í eigin vasa fyrir það eitt að þóknast loftbólustarfssemi Landsbankamannanna.

Nánar:

Björgvin G. Sigurðsson:  600.000 kr.

Guðbjartur Hannesson: 1.000.000 kr.

Kristján L. Möller:  1.500.000 kr.

Steinunn Valdís Óskarsdóttir:  2.000.000 kr.

Össur Skarphéðinsson: 1.500.000 kr.

Fram kemur á vef visir.is  að Steinunn sló öll met hjá félögum sínum og fékk hæsta einstaka styrkinn í prófkjöri Samfylkingarinnar (2007), en hún fékk ávísun uppá 2.000.000 kr. frá Landsbankanum;  auk þess fékk hún 1.000.000 kr. frá Baugi Group og FL Group  (þessar ávísanir voru þegar til lengri tíma litið innistæðulausar, en greiðast nú af almenningi hér)

Dagur B. Eggertsson (2006) og Helgi Hjörvar voru líka með betlistafinn, en þeir þáðu hvor um sig alls í mútur 5.600.000 kr.

Séu upphæðirnar núvirtar (m.v. NVV) þáðu drengirnir tveir samtals vel yfir 14.000.000 kr til að halda nöfnum sínum á lofti.  Frábært !

Vegna þessa þarf nú að hreinsa upp eftir sukk óreiðumanna í stjórnmálastétt fjórflokksins og auðróna –  og leggjast á velferðarkerfið hér á landi; þá sem minnst mega sín m.a. fjölskyldur langveikra og fatlaðra barna.

Hvað hefur Helgi að gera við rúmar sjö milljónir í prófkjörsvinnu ?

Hvað hafði Samfylkingin að gera við eitt-hundrað-þrjátíu-og-fimm-milljónir á núvirði frá fyrirtækjum (2006) ?

———-

Tengt efni:

Pistill á Þroskahjálp.is:  Stórfelld lækkun umönnunargreiðslna

Frétt á pressan.is: Rausnarlegur Landsbanki: Greiddi rúmar 54 milljónir í pólitíska styrki á fimm árum

Frétt á visir.is:   Steinunn Valdís þáði 2.000.000 frá L.Í.

Pistill Höllu:  Margföld árslaun í styrki

Frétt á dv.is:  Keyptu sér velvild borgarfulltrúa

Pistill Láru Hönnu:  Eitra prófkjör stjórnmálin

Við feðgar fórum með vinum á áramótabrennuna í Kópavogsdal !

Ég dró fram myndbandsupptökuvélina fyrr í dag, hlóð hana og mundaði á svæðinu.

Gaman að vera þarna þegar kveikt var á brennunni og sjá hana smám saman skíðloga.  Seinni myndbandið sýnir fjöldann þarna.

Ekki skemmdi fyrir að Valgeir Skagfjörð kyrjaði með

Framundan er spennandi ár sem mig hlakkar að takast á við !

Kanadíska fyrirtækið Magma Energy keypti 2.500.000.000 króna á aflandsmarkaði í gegnum íslenskt fyrirtæki í Lúxemborg.

“Lögleg” viðskipti að sögn en brýtur niður krónuna og fer þvert gegn markmiðum Íslenska Seðlabankans.

Hvernig má það annars vera að niðurbrotsstarfssemi sé “lögleg” ? Alveg furðulegt móralitet í þessu landi.

Annars vil ég nota tækifærið og óska  forstöðumönnum Magma Energy og ónefndum samstarfsaðilum í Lúxemborg til hamingju með árangurinn og þessa snilld.  Þeir hljóta að fagna nú þessum áfanga.  Og hvað skyldi nú vera næst á dagsskránni á þeim bæ ?

En, hverjum skyldi detta svona afbragðsviðskipti í hug öðrum em svona mönnum sem lifa í þeim helsjúka heimi þar sem allt gengur út á að hagnast á öðrum án afleiðinga fyrir viðkomandi.

Loks fylgir hér  mynd af Íslandsvininum sjálfum með einum af ráðamönnum Íslenska Ríkisins , en hann er einn af mörgum sem opnaði dyrnar uppá gátt fyrir viðskipti þessarra snillinga hér.

Er ekki kominn tími til að stoppa frekar í þær glufur sem óreiðumenn nýta sér og sem augljóslega brjóta niður undirstöður gjaldmiðilsins sem við byggjum afkomu okkar á.  Kaupmátt almennings hér á landi, velferðarkerfið sem m.a. þjónar börnum og sjúku fólki, innflutnings- og útflutningsverzlun hér og fl. og fl.

Fram kemur í eldri frétt mbl.is (15. des, 2009) að snillingarnir greiddu 30% kaupverðsins 3,7 milljarða með “peningum” (væntanlega þá umræddum aflandspeningum sem fengnir voru gegn stefnu Seðlabankans) en rest fengu þeir að greiða með kúluláni sem greiðst eftir sjö ár á mjög lágum vöxtum.

Því má álykta sem svo að fullyrðingar íslensku rekstrarráðgjafanna og sjálfs Íslandsvinarins sem fram koma í frétt mbl.is standist ekki nánari skoðun.  En forstjórinn segir m.a. að krónan muni styrkjast.  Þetta er alveg með ólíkindum þvælan sem manni er boðið uppá og greinilegt er að það verður að fylgjast með og taka með fyrirvörum því orðagljáfri sem borið er fram.

———-

Tengt efni:

Frétt á dv.is:  Magma keypti krónur fyrir slikk í útlöndum

Myndin var fengin af vef dv.is – takk fyrir

Frétt af mbl.is:   Greiðir 12,7 milljarða fyrir 32% hlut í HS Orku

Frétt af visir.is:  Grunaðir um stórfelld brot gegn gjaldeyrishöftum

http://www.visir.is/article/20100129/VIDSKIPTI06/28380648

Skuldsettar yfirtökur – óvinur atvinnulífsins

Hjálögð er fróðleg grein um það sem eftirlitsmenn kalla “skuldsettar yfirtökur” og skrifuð er af  fyrrum KPMG endurskoðanda og núverandi RSK manni – Aðalsteini Hákonarsyni.

Ég veit svosem ekki hvað ég á að segja; en dettur í hug “Knowledge is power” - “Þekking er máttur” -  og tel nauðsynlegt að hinn almenni borgari sé læs á þessa óreiðugjörninga þegar hann heyrir “fréttir” af þessu.

Inngangur.

Það er nánast með ólíkindum að þrátt fyrir að búið sé að eyðileggja mörg af glæsilegustu fyrirtækjum þjóðarinnar með því að skuldsetja þau upp fyrir haus, til þess eins að borga út gamla hluthafa og skrá inn nýja eigendur að hlutabréfunum, þá hefur varla nokkur ráðamaður þessarar þjóðar svo mikið sem lyft litla fingri í þeim tilgangi að stemma stigu við svona ráðstöfunum. Jafnvel þessi samanvöðluðu samtök atvinnulífsins virðast tilbúin til að reka upp gelt og styðja svona sjálfseyðingu ef hún er í þágu tiltekinna aðila. Að minnsta kosti er ekki annað að skilja á yfirlýsingu sem samtökin sendu frá sér um skattalagafrumvarp sem var til umræðu á Alþingi fyrir síðustu jól. Þar sagði eitthvað á þá leið að samruni eignarhaldsfélaga við rekstrarfélög væru nauðsynleg leið til að koma á skipulagsbreytingum. Gaman væri að sjá dæmi um hvernig það hefur gerst. Varla eiga þeir við gamalgróin fyrirtæki sem kennd eru við flutninga eða samgöngur. Trúlega ekki heldur ráðsett fyrirtæki á borð við tryggingafélög, stórverslanir eða bifreiðaumboð. Þótt tekist hafi að bjarga sumum fyrirtækjum misjafnlega löskuðum út úr svona ógöngum þá eru þau mörg sem hafa lengt í fanginu á bönkunum og bíða þess að einhverjir reyni að koma þeim á lappirnar. Þótt hvarvetna blasi við eyðilegging af völdum skuldsettrar yfirtöku hefur hvorki löggjafarvaldið né framkvæmdavaldið sé ástæðu til að skoða af alvöru hvort ástæða sé til að breyta ákvæðum laga um hlutafélög í þessu sambandi. Eða er þetta kannski bara í góðu lagi eins og það er?

Hvað er slæmt við skuldsettar yfirtökur?

Það versta sem af þessu hlýst er að menn verða ekki ábyrgir gerða sinna. Fjárfestar kaupa fyrirtæki á næstum hvaða verði sem er af því að þeir þurfa ekki sjálfir að borga eða taka ábyrgð á því að fyrirtækin sem keypt eru skili nægjanlegum arði til að standa undir kaupverðinu. Þetta gerist þannig að menn stofna fjárfestingarfyrirtæki sem ætlað er að kaupa álitlegt rekstrarfélag. Síðan er fjárfestingarfyrirtækið sameinað inn í rekstrafélagið. Við það færast skuldir fjárfestingarfélagsins inn í rekstrarfélagið án þess að nokkur ný eign komi á móti skuldunum. Eina eign fjárfestingarfélagsins var eignarhluti í rekstrarfélaginu og hann eyðist út við samrunann. Þannig hefur rekstrarfélagið ekki bætt við sig neinum eignum en aukið skuldir sínar við það að eigendaskipti urðu að hlutabréfunum. Gömlu hluthafarnir gengu frá borði með kaupverðið uppá vasann en nýju hluthafarnir lögðu eingöngu út fyrir því eigin fé sem fram var lagt í fjárfestingarfélagið. Restin af kaupverðinu fór inn í rekstrarfélagið í formi skulda, oft ¾ eða 2/3 af kaupverðinu. Þótt reynt væri að leyna þessum áhrifum með því að færa upp viðskiptavild á móti skuldsetningunni þá hefur sannast svo um munar að sú eign er lítils virði og ekki til ráðstöfunar þegar þrengir að í rekstrinum og greiða þarf af skuldunum.

Ef þessi aðferð, að skuldsetja fyrirtæki til kaupa á sjálfum sér, væri og hefði verið takmörkunum háð, eins og algengast er hjá öðrum Evrópulöndum, væri ástandið í þjóðfélaginu trúlega betra en maður horfir uppá núna. Fyrirtækin stæðu betur og hefðu meiri getu til að takast á við að byggja upp illa farið hagkerfið. Eða finnst mönnum eðlilegt að fjárfestar sem kaupa vel rekið rekstrarfyrirtæki geti gert það með því að stofna fjárfestingarfélag um kaupin, sameinað síðan fjárfestingarfélagið inn í rekstrafélagið og losnað þar með undan ábyrgð á fjárfestingarfélaginu og skuldum þess? Ef samruni væri ekki heimilaður eða takmörkunum háður yrðu fjárfestarnir að reiða sig á að arðgreiðslur úr rekstrarfélaginu nægðu til að standa undir afborgunum og vöxtum af þeim lánum sem fjárfestingarfyrirtækið hefði tekið vegna kaupanna og helst einhverjum arði til viðbótar. Þeir yrðu sem sé að taka ábyrgð á fjárfestingarfélaginu. Þetta þýðir að þeir verða að vanda sig og gæta þess að kaupverðið á rekstrarfélaginu sé raunhæft miðað við arðsemi þess.

Miðað við hvernig kaupin hafa gerst á eyrinni síðustu árin, þar sem fjárfest hefur verið af miklum glannaskap, hafa menn ekki þurft að hafa áhyggjur af þessu. Við samrunann færast skuldir fjárfestingarfélagsins inn í rekstrarfélagið og þar með þurfa hluthafar fjárfestingarfélagsins ekki lengur að bera ábyrgð á ákvörðunum sínum. Rekstrarfélagið greiðir með þessum hætti stóran hlut af kaupverðinu til gömlu hluthafanna sem áttu það áður og fer svo bara á hausinn ef dæmið gengur ekki upp. Líta má þannig á að með þessu sé búið að skuldbinda rekstrafélagið til ákveðinnar arðgreiðslu inn í framtíðina til viðbótar þeim arði sem nýju hluthafarnir ætla sér síðan að fá. Margt bendir til þess að fyrirtæki á Íslandi hafi á undanförnum árum verið keypt allt of háu verði með skuldsettum yfirtökum og þannig hafi þau orðið yfirskuldsett. Svo mörg þeirra fyrirtækja sem hafa gengið í gegnum þetta ferli eru fallin eða komin að fótum fram að það er engan vegin eðlilegt. Reglur virðist því sárlega vanta til að stemma stigu við óraunhæfum aðgerðum af þessu tagi, reglur sem tryggja fyrst og fremst eðlilegt kaupverð á fyrirtækjum og ábyrgð fjárfesta á þeim gerðum sínum.

Nauðsynlegar úrbætur.

Því miður var það svo að í þeim villta viðskiptaheimi sem hér var síðustu árin fyrir hrun náðu fagleg sjónarmið sjaldan fram að ganga. Reglur voru til trafala og einhvern vegin tókst að samstilla þær viðskiptahugmyndunum eða halda þeim til hlés. Allt var látið viðgangast og þeir sem eitthvað höfðu um málin að segja voru úthrópaðir kverúlantar og úrtölumenn. Forystumenn í bönkum og viðskiptajöfrar réðu ferðinni og ekkert mátti stöðva frábæran árangur þeirra. Þjóðarskútan var á þvílíkri siglingu að annað eins hafði ekki sést um víða veröld og Íslendingar stefndu að því að verða fyrirmynd og lærifeður annarra þjóða. Allt regluverkið spilaði með, stjórnmálamenn, eftirlitsstofnanir, endurskoðendur og embættismenn. Nú hafa tímarnir breyst og því ætti að vera tækifæri til að leggja mat á það sem fór úrskeiðis og endurmeta regluverkið a.m.k. hjá fyrirtækjum sem eru fyrirferðarmikil í þjóðfélaginu eða starfa í þágu almannahagsmuna.

Eitt af því sem meta þarf er viðskiptaumhverfi hlutafélaga og einkahlutafélaga sem eru það félagaform sem ráðandi er í viðskiptalífinu. Það þarf að tryggja að stjórnskipulag þessara félaga sé lýðræðislegt og gagnsætt og að eðlileg endurnýjun eigi sér stað í stjórnkerfi þeirra. Langvarandi seta sömu stjórnarmanna, stjórnenda og endurskoðenda getur verið varhugaverð. Eins þarf að vera tryggt að reikningsskil þeirra þjóni fyrst og fremst þeim fjölbreytta hópi sem les og notar ársreikningana en ekki bara hagsmunum stærstu stjórnenda eða stærstu hluthafa. Það þarf einnig að tryggja að upplýsingar sem birtast í kauphöll úr ársreikningum fyrirtækja séu staðlaðar þannig að ekki sé hægt að velja þær stærðir til birtingar sem henta hverju sinni eins og dæmi eru um. Þá er mikilvægt að ráðuneyti viðskipta eða stofnanir þess hafi með höndum meira eftirlit með þessum félögum en nú er. Í dag er t.d. fyrirtækjaskrá aðallega afgreiðslustofnun sem annast óverulegt eftirlit öfugt við það sem gerist á hinum Norðurlöndunum.

Skuldsett yfirtaka og samruni:

Til upprifjunar er hér birt mynd sú af efnahagsreikninum fyrirtækja sem undirritaður hefur oftast notað til að lýsa skuldsettum yfirtökum sem enda með samruna fjárfestingarfélags við rekstrarfélag. Vakin er sérstök athygli á stæðu nr. 4 þar sem áhrif skuldsetningarinnar koma fram. (Lesendur geta smellt á myndina til að stækka hana.)

Stæða 1 sýnir efnahagsreikning rekstrarfyrirtækisins A sem er samansettur úr 5 bláum einingum fyrir eignahlið, þremur rauðum einingum sem tákna skuldir og tveimur grænum einingum sem tákna eigið fé. Ein blá eining getur táknað varanlega rekstrarfjármuni, önnur birgðir, þriðja kröfur o.s.frv.

Stæða 2 sýnir á sambærilegan hátt efnahagsreikning fjárfestingarfyrirtækisins B sem hefur keypt allt hlutaféð í A. Í eignahlið B eru 3 gular einingar sem tákna kaupverðið á A, sem bókfært var á 2 grænar einingar hjá A, en skuldamegin hjá B eru 2 rauðar einingar sem tákna skuldir og 1 græn eining sem táknar framlagt eigið fé. M.ö.o. þá hefur B keypt hlutaféð í A á hærra verði en nam bókfærðu verði á eigin fé A og kaupverðið hefur runnið í formi peninga til fyrrum hluthafa A en ekki inn í félögin A eða B.

Stæða 3 sýnir svo upphafsaðgerðir við samruna A og B þar sem úr verður félagið AB. Þá hafa efnahagsreikningar félaganna verið lagðir saman. Við eignahlið A hafa nú bæst 3 gular einingar, 2 rauðar ein­ingar við skuldirnar og 1 græn eining til hækkunar á eigin fé sbr. einingarnar í skrefi 2 hér á undan. Þegar hér er komið sögu kemur upp ákveðið vandamál. Þar sem B lagði ekki fram neinar eignir nema eignarhlutann í A á félagið AB orðið allt hlutaféð í sjálfu sér. Það er óheimilt samkvæmt lögum og við því þarf að bregðast eins og fram kemur í næsta skrefi.

Stæða 4 sýnir það sem raunverulega gerðist með kaupunum og samrunanum. Félagið AB hefur nú tekið burt gula eignarhlutann í sjálfu sér þar sem færsla hans er óheimil. Það þarf auðvitað að lækka skuldahliðina um sömu fjárhæð því að debet og kredit verða jú að standast á. Ekki er hægt að eyða út skuldum og því verður lækkunin öll að koma fram á eigin fé. Þetta er gert með einfaldri millifærslu – debet á eigið fé og kredit á gula eignarhlutann í A. Eigið fé AB er þar með allt horfið þannig að það sem eftir stendur af hinu sameinaða félagi AB er gamla félagið A sem nú er búið að skuldsetja um 2 rauðar einingar. Stæða 4 sýnir nákvæmlega það sem gerst hefur, engar nýjar eignir komu inn í gamla félagið A við samrunann, það bættust bara við skuldir.

Stæða 5 er lokahnykkur ferlisins, andlitslyftingin. Þá hefur viðskiptavild og eigin fé verið bætt ofan á efnahagsreikninginn sem sýndur var í stæðu 4 með einfaldri millifærslu – debet viðskiptavild og kredit eigið fé. Venjulegar er við það miðað að færa kaupverð hlutabréfanna í A að frádregnu bókfærðu eigin fé A sem viðskiptavild og lyfta eigin fénu upp um sömu fjárhæð. Þar með er kominn sá efnahagsreikningur sem t.d. fjárfestum væri boðinn til kaups ef félagið væri sett á markað. Oft er þessi hattur sem viðskiptavildin er mun stærra hlutfall af efnahagsreikningnum en hér kemur fram og þar af leiðandi eigið fé einnig.

Skrifað í janúar 2010.

Aðalsteinn Hákonarson fv. endurskoðandi.

———-

Tengt efni:

Af vef Láru Hönnu:  Kastljósviðtal í RÚV , desember 2008.

Pistill Gunnars Axels:  Sumt bara gleymdist

Anne Sibert, hagfræðiprófessor við breskan háskóla hélt því fram því fram fyrir nokkru að smæð Íslands hafi átt sinn þátt í að ekki tókst að koma í veg fyrir hrun bankakerfisins.

Við vitum það flest hér að stærð íslands / fjöldi íbúa hefur tiltölulega lítið að gera með hrunið; málið varðar hlutfallsstærð.

Hvernig má það vera að óreiðumenn tengdir útrásinni: athafnamenn og bankamenn hafi komist upp með það að skuldsetja þjóðarbúið um upphæðir sem eru margföld stærð hagkerfisins ?

Viðskiptaferlar innlánsreikninganna og starfsumhverfi “athafnamannanna” byggðist m.a. á regluverki EES og tilvist lögssögu (e. jurisdiction) viðskiptanna.

Því hlýtur að vera til dómstóll sem getur fjallað um frágang vanskila Icesave innlánsreikninganna sem eru einfaldar og skýrar viðskiptakröfur.  Að sjálfsögðu, þó að gerspilltir stjórnmálamenn hérlendis og handan hafsins þvertaki fyrir það.

Að halda öðru fram er blekking og hrein lygi.

Félagar fjórflokksins – sem með sanni má kalla mútuþega Íslands – hafa fyrst og fremst notað þetta fáránlega mál örfárra órreiðumanna sem stökkpall eigin hagsmuna; en lýðskrumið hefur nú náð hæstu hæðum undanfarna daga í tengslum við umræður um þjóðaratkvæði tengt þessu fyrirbæri.

Að sjálfsögðu eru gerspilltir og “innviklaðir”  félagar fjór-flokksins með öllu vanhæfir að fjalla um þetta mál, hvað þá að ákveða hver eigi að greiða þennan ömurlega fjárdrátt – sem þeir eru sjálfir – flestir hverjir – tengdir á einn eða annan hátt.

Staðreynd málsins er sú að óreiðumennirnir voru í markvissum verk- og viðskiptaferlum og vissu nákvæmlega hvað þeir voru að gera og vísvitandi sveigðu þeir hjá því að axla eigin ábyrgð.   Þessi fjárdráttur grandvaralausra útlendinga var ástundaður án fullnægjandi eigin veð-trygginga.

Þar tel ég lögbrotið vera. Skuldsetningin byggðist ekki á veði í eigin eignum – tryggingum – eða bakhjarli heldur eignum almennings hér á landi og erlendis eins og nú hefur verið sannreynt: Eignir almennra borgara, húsnæði, lausafé, sparifé, lífeyrissjóður, framtíðartekjur, nú og svo auðlindum landsins.  

Veð án heimildar er ólöglegt og eru því þessir gjörningar lögbrot. Þetta þarf að  meta og sannreyna af hlutlausum dómsstól, ekki vísa til vanhæfra stjórnmála- og embættismanna hér á landi og í löndum “viðsemjenda”.

Krafan er sú að viðkomandi verði kallaðir til ábyrgðar og veð-ábyrgðinni verði létt af almenningi.  Það skeður ekki verði margumrædd ríkisábyrgð staðfest – eða ef reikningunum verður endanlega varpað á axlir almennings.  Mínar axlir og annarra sem komu ekkert nálægt þessari raunveruleika- og vitfirringu.

Hinum nýju auðmönnum Íslands tókst að koma skuldum sínum yfir á almenning gegnum ríkisvaldið, og með ríkisvaldinu má aftur ná af þeim fénu” (Andrés Magnússon, 14. mars, 2009).

Uppfært:  2.2.2010 *

———-

Tengt efni:

Pistill Rakelar Sigurgeirsdóttur:  Ég get ekki sagt annað en nei og aftur nei.

Sjónvarpsfrétt á rúv.is:  150 eignir almennra borgara á nauðungaruppboð

*  Úrdráttur Dr. Maria Elvira Méndez Pinedo:  Icesave – Iceland. The Icesave agreements and other national measures in response of the financial crisis: Revisiting the principles of State liability, State aid and non-discrimination in European law

Rannsókn

Laugardagurinn gekk sinn vanagang  Sofið vel fram eftir morgni og síðan bara afslöppun og tóm þægilegheit.

Nú svo fór ég með kærustunni niður í bæ að chilla, smá rölt í vindrassinum í “101″ –   innlit í Borgarbókasafninu – tók DVD með ABBA og Carpenters (þori varla að segja frá þessu hér…)  og svo inn í kaffi -  og bókahúsið í Eymundsson þar sem stefnan var tekin á tímaritarekkana og síðan á sterkt kaffi með mjólk og sykri.

Ég stökk svo yfir á Austurvölli rétt-upp-úr þrjú til að berja mannskapinn augum.  Þar var ræðumaður að lesa yfir lýðnum.  Ég heyrði illa og færði mig nær.  Vantaði hljóðstyrkinn í búnaðinn.

Ég hef ekki komið þarna við á mótmælafundi nú í nokkra mánuði, en fann núna sama andann og síðast…

“Við Íslendingar erum seinir til illinda” sagði ég svona útundan mér við vind-barinn mann sem stóð þarna og útdeildi heitu kakói.

Ég er jákvæður maður en raunsær…  og satt best að segja tel ég að það fari að sjóða uppúr hérna – og muni gera það (þrátt fyrri þolinmæði landans).

Skoðaðu bara umræðuna og fréttirnar.  DV drengirnir hafa enn úr nógu að moða daglega, jafnvel þó að þeir “sniðgangi” snyrtilega og markvisst heilan hóp óreiðumanna hér í þjóðfélaginu (þ.e. eigendur sína).

Nú -  síðan tóku heimilisverkin við og þau eru sem fyrr endalaus.  Búinn að þvo tvær vélar; strauja slatta með syninum (sem fékk auðvitað sinn skammt til straujunar og frágangs) gerði við bilaða IKEA skúffu…

En hér kemur myndband sem tengist innlitinu í Borgarbókasafninu

Góða helgi !

ABBA – Dancing Queen

Carpenters systkynin – The Way We Were

Ég rakst á ágætis blogggrein vegna Icesave vanskilareikningsins og sá að höfundurinn – hinn talnaglöggi Marínó – taldi heildarupphæðina sem kæmi til greiðslu hjá íslenskum skattgreiðendum vera á bilinu:   380.000.000.000 – 1.280.000.000.000 krónur.

Efri talan er tæpar þrettán hundruð þúsund milljónir.

Þetta er engin smá upphæð, enda segir höfundur:

Dýr verður Sigurjón allur.

Alltaf gaman – og í þessu tilfelli hagnýtt að velta fyrir sér tölum, en þessi tala segir mér allavega mjög lítið nema að hún sé sett í samhengi við  fjölda þeirra sem axla þetta m.v. gefin loforð.

Á vef Hagstofunnar sést að mannfjöldi íslendinga á bilinu 20 – 66 ára er um 196.500 (2009).  Miðað við þetta ætti um 2/3 hlutar þjóðarinnar að vera á vinnumarkaði.  Vegna atvinnuleysis og þeirra sem eru óvinnufærir sökum heilsubrests og fl. og fl. má segja að um helmingur landsmana séu á vinnumarkaði en hluti þeirra er heimavinnandi svo talan er í raun lægri.

Því má segja að helmingur íbúa þjóðarinnar greiði á hverjum tíma þegar upp er staðið. Gleymum ekki hvað við erum svo rosalega fá hér.

Miðað við þennan fjölda skattgreiðanda falla um 8.500.000 krónur á hvern einstakling (m.v. efri mörkin sem Marínó gefur) – og er þó talan í reynd hærri.

—–

Þá spyr ég:

1.  Hvernig í ósköpunum tókst örfáum einstaklingum að stofna til þessa hallareksturs eins vesæls  hlutafélags sem að grunni til var í eigu og rekstri nokkurra einstaklinga ?

2.  Er þetta “tær snilld” eða er þetta “hinn fullkomni aumingjaskapur”  ?

Loks set ég inn viðeigandi myndband.

———-

Tengt efni:

Grein Marínós:  Dýr verður Landsbankinn allur.

Pistill Ólafs Arnarssonar: Hvert fóru Icesave peningarnir? – Var þeim stolið?

Pistill Ólafs Arnarssonar:  Orustan um Ísland

Icesave reiknir – hver er skuldbindingin

Í persónulegum samskiptum mínum við Ray Kipling framkvæmdastjóra (Chief Executive) breska barnalíknarheimilisins NAOMIHOUSE ( Naomi House children’s hospice) – sem tapaði gífurlegum fjármunum við fall Kaupþings (nú ARION) – fullyrðir hann í gærmorgun að þeir munu aðeins endurheimta hluta, eða um um helming; hámark 60-75% af þeim peningum (6 milljónum punda) sem þeir lögðu inn til ávöxtunar í breska útibú KÞ.

Hann sagði m.a.:

The recovered money will come from loans and deposits in the bank before it was frozen, with no extra funds from any source, or either the UK or Icelandic governments.

Þeir treystu KÞ bankanum fyrir um 30% af  fjármunum sínum.  ARION er nýja nafnið, gamalt vín á nýjum belg. En andlitslyftingin endist stutt; óreiðan stendur eftir.

Þetta fáránlega mál er aðeins toppurinn á ísjakanum sem tengist óreiðu íslensku bankamannanna á erlendri gundu og fjárdrætti þeirra frá sjúkra- og hjálparstofnunum, öldruðum og öryrkjum.

Óreiða Kaupþingsmanna hefur verið þögguð kyrfilega hér í fjölmiðlum, svo vel að mig blöskrar gjörsamlega og hef ég þó séð ýmislegt undanfarið. Enda ekki furða því að sjálfir Baugsmenn sem jafnframt voru aðilar að Kaupþingi fyrir hrun bankans ráða yfir stórum hluta fjölmiðla hér.  Og hafa víða ítök gegn um mútuþega í lykilstöðum.

Finnur Sveinbjörnsson, Sigurður Einarsson (sem gerir nú 250 milljóna launakröfu í þrotabúið), Hreiðar Már og félagar: Þið eruð persónulega ábyrgir fyrir starfssemi bankans, öllum verkferlum og ákvörðunum. Þið berið ábyrgð á fullum endurgreiðslum. Ekki almenningur hér á landi eða í Bretlandi.

Skilið þessum peningum nú þegar til barnalíknarheimilisins.

Svo að það sé á hreinu að þá dettur mér ekki í hug að sitja á hliðarlínunni og þegja yfir svona hryllingi sem þessi framkoma “bisnessmannanna” er.

Þetta er svartasti bletturinn á “bankahruninu” (lesist: bankaóreiðunni).

Þetta snertir mig og aðra borgara þessa lands. Að sjálfsögðu.

———-

Tengt efni:

Af vef independent. Charities see £120m frozen in Iceland bank collapse

Af visir.is: Barnalíknarheimili berst enn í bökkum (3. ágúst 2009)

Pistill Sveins Pálssonar: Kúlulán bankastjóra Nýja Kaupþings

Af þessum vef: Við erum ekki eyland